Geraardsbergen, bekend van zijn mattentaarten, zijn Muur en natuurlijk de Challenge-wedstrijd die er jaarlijks gehouden wordt. Drie zaken waar ik serieus mijn tanden in ging zetten die zondag 16 juni 2019.

Voor de niet kenners, een wedstrijd van Challenge is de tegenhanger van het iets bekendere IronMan-label. Over heel de wereld worden wedstrijden van dit kaliber georganiseerd, zowel over de volledige als over de halve afstand. In Geraardsbergen hielden ze het gelukkig op de halve afstand. Dat is tot op heden meer dan ver genoeg.

Omdat het dit jaar eveneens het Belgisch Kampioenschap was op die afstand, mochten we ons inschrijven als PRO. Dat alleen al is een ervaring. Alsook het gevoel om in een internationaal getinte wedstrijd te starten is tof, zo’n 20 verschillende nationaliteiten stonden aan de start. Ik wist eigenlijk ook niet wat ik mocht verwachten. Op voorhand had ik dikwijls laten vallen dat ik top tien wou halen. Maar toen ik de dag voordien op verkenning met Jan Petralia de deelnemerslijst nog eens overliep. Maakte ik me weinig illusies. Top 15 zou ook al heel mooi zijn.

Om 11 uur gingen we, na een spectaculaire vliegtuigshow, van start. We moesten een 50-tal meter lopen om daarna het water in te springen. Geen makkelijke opdracht merkte ik al snel. Het werd direct knokken om in een redelijk goede positie het zwemmen te kunnen aanvatten. Dat lukte maar deels, maar ik trok er me weinig van aan. Ik zwom een tempo dat ik goed bleek aan te kunnen en kon me even handhaven in een goed groepje. Even later verloor de atleet voor mij de voeling met het groepje en ook ik kon de kloof niet meer dichten. Als 18de kwam ik uit het water. Maar met een fris gevoel.

Na een vlotte wissel begon ik meteen heel stevig te fietsen, ik haalde de ene na de andere atleet in. Sommige konden aanpikken, anderen niet. Ik keek enkel naar mezelf. Na een twintigtal kilometer moest ik toch even wat gas terugnemen. Ik had het geluk dat er een Oostenrijker hetzelfde tempo als ik aankon. Zo konden we de kopbeurten wat afwisselen. Dat is toch iets makkelijker om het tempo te blijven aanhouden. Ook al blijf je op minstens 12 m van elkaar.

Na 40 km kwam de eerste keer de gevreesde Muur. Toch wel met enige schrik. Want die muur oprijden met de gewone fiets is al niet makkelijk, maar met die tijdritfiets is het helemaal geen sinecure. Vlot reed ik niet naar boven, maar ik geraakte wel boven. Wat op zich het belangrijkste is. De tweede ronde was eigenlijk wat een kopie van de eerste ronde, alsook het gesukkel op de Muur. Toch kon ik ook nu de kapel Onze-Lieve-Vrouw Oudenberg aanschouwen, al was het maar van korte duur. Want nu kon de sprint richting het looponderdeel ingezet worden.

Net voor de wisselzone nam ik nog eens een verkeerde richting, maar dat lag meer aan mij. Want heel het parcours was subliem uitgepijld. Na een snelle wissel kon ik het laatste onderdeel, de halve marathon aanvatten als tiende. Niet slecht op dit niveau. En bovenal, ik voelde me nog redelijk fris.

Dat frisse gevoel bleef en ik kon een strak tempo van gemiddeld 15km/ uur aanhouden. In de eerste van drie ronden, kon ik zelfs twee atleten inhalen. Na die eerste ronde kwam ik binnen als achtste. Achtste! En ik voelde me nog steeds heel goed. Een drietal kilometer verder kon ik zelfs nog een atleet inhalen. Zevende! Frederic, mijn kinesist en steun op de fiets, was stille getuige en zag dat het goed was.

Bij het aansnijden van de laatste ronde werd ik ingehaald door een Franse atleet. Terug achtste. Maar een drietal kilometer verder kon ik een Italiaan die mij bij het begin van de loopproef inhaalde terugnemen. Zevende! En die plaats zou ik niet meer afgeven. Ik bleef heel strak lopen en verzwakte helemaal niet. Integendeel! Mijn laatste kilometers kon ik zelfs terug wat versnellen.

Zo werd ik zevende in deze prachtige wedstrijd. Zevende! Wie had dat durven denken? Daarnaast werd ik ook vierde op het Belgische Kampioenschap. En of die mattentaart smaakte na de meet.

Ik leverde een prestatie waar ik, denk ik wel, terecht fier mag op zijn. Zevende worden op toch wel de grootste wedstrijd van België, is niet iedereen gegeven. Daar ga ik toch wel even van genieten (en van recupereren).

Bedankt aan iedereen die er was om mij te steunen. Alsook de mensen die het van thuis uit volgden of degene die op vakantie waren. Een dikke merci!

Alsook aan mijn team EFC-ITC die er voor gezorgd heeft dat ik met het beste materiaal aan de start kon staan. Ook al was dat niet evident. Bedankt!

Mijn volgende optreden is op 7 juli in Oudenaarde voor de crosstriatlon. Iets volledig anders, maar ik hou wel van die afwisseling.

Tot dan! 😉

Foto Gert-Jan D’Haene.

4 Comment on “Geraardsbergen, een BK met twintig nationaliteiten…

  1. Prachtig relaas van een al even prachtige wedstrijd met een welverdiend resultaat!
    Je mag inderdaad met fierheid terugblikken op deze fantastische prestatie!
    Ik blijf je volgen en kijk al naar je volgende wedstrijd uit!
    Geniet ook met volle teugen van de aankomende vakantie!

    1. Bedankt, Luc!

  2. Super gedaan Marthias. Proficiat!!

    1. Bedankt, Kurt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *