Oudenaarde, gekend voor ‘De Ronde van Vlaanderen’ en kwaliteitsbrouwerij Roman. Maar nu vooral van de triatlon die we er gingen betwisten. Ikzelf ging net als vorig jaar de crosstriatlon betwisten. Toen werd ik er derde op het BK. Nu was het geen BK, dus wou ik zeker wel beter doen. 

Om 10 uur gingen we van start voor 1 km zwemmen, 30 km mountainbiken en 10 km offroad lopen. Het zwemmen verliep niet super, maar zeker niet slecht. Als vijfde kwam ik uit het water. Ik zag dat mijn grootste concurrent voor de zege, Whytic Priem, iets achter mij uit het water kwam. Ik liep als een gek naar de wisselzone, wisselde heel snel en kon zo alleen beginnen fietsen. Ik wilde kost wat kost alleen beginnen fietsen. Want als hij in mijn wiel kon beginnen met fietsen, wist ik dat het heel moeilijk ging zijn om hem alsnog los te fietsen. 

Eerste stap in het masterplan was dus gelukt. Het mountainbiken ging vlot. De verschillende hellingen om en rond de Koppenberg verteerde ik bijzonder goed en ik kon stelselmatig mijn voorsprong uitbouwen. Toen ik aan de wisselzone aankwam had ik bijna twee minuten voorsprong. Normaal zeker genoeg om de winst mee te pakken. 

Ik begon goed aan het loopnummer. Gesteund door mijn kinderen die de longen uit hun lijf schreeuwden kreeg ik vleugels. Jammer genoeg krompen die vleugels bijzonder snel toen ik hen niet meer hoorde. 

Na de eerste ronde hoorde ik dat nog slechts 45 seconden voorsprong had op Whytic. Ik voelde de bui al hangen. Hij kreeg me in zijn vizier en dan was het aftellen wanneer hij mij kon bijbenen. Toch ging ik mij niet zomaar gewonnen geven. Toen hij met een versnelling op en over mij kwam deed ik alles om hem te volgen. Maar na enkele honderden meters moest ik mij gewonnen geven. Hij was gewoon sterker, ik kon niet volgen. 

Zo werd ik tweede. Ik kwam voor meer, maar triatlon is heel eerlijk. De sterkste wint. Proficiat Whytic! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *